A localización de Ribeira no extremo oeste de Galicia outórgalle a condición de terra periférica e esta circunstancia xeográfica réstalle moito potencial no seu desenvolvemento económico.

Se a este condicionante xeográfico lle sumamos a inexistencia de medios e vías de comunicación de alta capacidade que minimicen os gastos en transporte, se non ofertamos solo industrial nin infraestructuras que atraian novas empresas, se seguimos a deteriora-lo medio natural ó ritmo actual porque non hai máis remedio que permitir como mal menor os verquidos incontrolados das empresas aquí ubicadas, se o plan xeral de ordenación non contempla un crecemento harmónico dos cascos urbanos nin a reserva de vías axeitadas ás necesidades da circulación actual e futura, o fracaso está servido.

Nesta situación a inversión que se vai facer no porto comercial prometido será totalmente improductiva. ¿Qué empresas temos hoxe en día aquí que precisen dun porto comercial desas características? ¿Temos solo industrial para que se instalen outras que o rentabilicen?  ¿Podemos competir con portos como Vigo, Marín, Vilagarcía, A Coruña ou Ferrol tendo en conta a nosa situación periférica e alonxada das principais vías de comunicación e dos principais centros económicos e empresariais?

¿Non sería máis urxente e necesario invertir na reordenación do territorio municipal para que o crecemento urbano sexa racional, na creación de solo industrial para ofertalo en condicións ventaxosas ás potenciais industrias e no deseño e execución de vías de comunicación que alivien o caos circulatorio actual e rompan as barreiras que nos separan dos núcleos comerciais e industriais galegos?

Os políticos disfrutan realizando obras faraónicas de dudosa utilidade e  olvídan as necesidades máis urxentes e elementais.

Os gobernos elaboran leis que logo son aprobadas nos parlamentos máis ou menos enmendadas para organiza-la convivencia no estado ou na comunidade autónoma e os concellos emiten edictos, decretos, bandos, ordenanzas e outras normativas para organiza-la vida municipal. Ó día de hoxe a maraña lexislativa que nos afecta en calquera ámbito da nosa vida é tal que o descoñecemento que dela temos é xustificable e só tomamos conciencia da súa complexidade cando nos achegamos a unha ventanilla da administración para tramitar un expediente ou clarexar unha dúbida. Á sombra desta complexidade viven avogados, notarios, procuradores, xuíces e unha larga lista de profesionais que nos axudan a movernos neste laberinto.

Nunha sociedade democrática os poderes lexislativo, executivo e xudicial teñen que traballar coordinados para que as leis emanadas do poder lexislativo sexan executadas polo executivo e acatadas e respectadas polos cidadáns baixo a atenta mirada do poder xudicial.

A sensación que o cidadán de a pé ten desta situación é de que en moitos casos se lexisla por lexislar sen unha intención clara de executa-lo lexislado ou percibindo a priori a imposibilidade de facer cumpri-la lei.

Como exemplos da descoordinación entre lei e cumprimento da lei podemos referirnos a tres asuntos que de seguro nos afectan directa ou indirectamente: a pesares de estar perfectamente lexislada a súa prohibición seguimos falando polo móbil mentres conducimos, a pesares de haber unha lei de prevención de riscos laborais seguen a morrer tódolos días obreiros por no respecta-las medidas de seguridade, a pesares de estar lexislado un horario de peche dos establecementos de copas e un control na emisión de ruídos os seus donos siguen tendo carta branca para face-lo que lles peta mentres a maior parte dos cidadáns que traballan non poden descansar o mínimo necesario.

Outros moitos e variados exemplos poderiamos poñer para argumenta-lo profundo desencontro entre o que se lexisla e o que se executa.

Do anteriormente exposto trátase de deixar á vista que ningún dos tres poderes que sustentan a nosa democracia cumpre efectivamente as súas atribucións xa que lexislar por lexislar non ten efectividade máis aló da autopropaganda do lexislador, non executar nin facer que se execute o lexislado deixa en enterdito a credibilidade dos diferentes  gobernos e dos seus aparatos administrativos e deixa á administración de xustiza nunha situación marxinal e puramente instrumental.

No momento actual as maiorías absolutas que se dan no goberno central, no autonómico e no municipal levan a que o ordenamento xurídico se adapte ós intereses do partido que ostenta esas maiorías e se aparte dos intereses da maioría social que representa a cidadanía.

¿Será porque os partidos políticos deixaron de se-lo cauce de representación da cidadanía no funcionamento do estado, da comunidade autónoma ou do concello? ¿Será porque os cidadáns por comodidade delegamos nos partidos máis representatividade da que deberiamos e nos inhibimos en temas que nos competen?

La visión optimista de los resultados obtenidos en las pasadas elecciones municipales por la Iniciativa Progresista parece que impulsa a sus dirigentes a constituirse en partido político.

A primera vista, la consolidación de un nuevo partido en el ámbito municipal es un hecho positivo pues pluraliza las opciones de representatividad pero, recapacitando sobre las circunstancias en las que surge esta nueva fuerza política, se aprecia el lado negativo del hecho dado que es la certificación de que la reconciliación de la escindida familia socialista riveirense es poco menos que imposible.

El tiempo, el trabajo responsable desde la oposición y la apreciación que la ciudadanía adopte sobre ese trabajo serán las claves para saber si en el proyecto hay un futuro posible más allá de la aceptable acogida inicial.

O 25 de maio as urnas falaron con total claridade dando a victoria a Xosé Luis Torres por maioría absoluta aínda que perdera un concelleiro con relación á anterior lexislatura.

Esta contundente victoria ten que facer reflexionar profundamente ós candidatos da oposición para busca-las razóns polas que Torres sigue sendo alcalde a pesares da corriente en contra na que parecía moverse a cidadanía.

Para que o PP de Ribeira manteña os mesmos apoios que en anteriores comicios despois do Prestige, de Iraq e da mala xestión municipal, pouca ilusión debe infundir a oposición na cidadanía para que non cambie o sentido do seu voto.

Certo é que a figura de Torres polo momento eclipsa calquera outra no panorama político local, certo é tamén que a escisión do PSOE xugou a favor do PP, certo é tamén que a desaparición de Plácido Betanzos como cabeza de lista puido xogar en contra do BNG, pero non é menos certo que a blanda e desanimana oposición exercida na derradeira lexislatura xugou tamén en contra de opositores e opositoras.

A alternativa a Torres non se levanta con promesas de campaña electoral nin por descalificación do contrario: constrúese día a día levando ó Concello os problemas inmediatos que afectan ó cidadán de a pé e loitando contra vento e marea para que eses problemas sexan atendidos, analizados e solucionados.

Victoria aplastante do PP, o BNG mantense, o PSOE debilítase aínda máis e irrumpe a IPR no panorama municipal.

Tódolos días visito a páxina de Xornal.com e leo boa parte dos artigos que publica. Hoxe aparece un artigo titulado "Las cofradías agradecen al Gobierno su agilidad de actuación tras el accidente" que me deixa abraiado. Non dou crédito ó que leo seis meses despois do desastre do Prestige. ¡Qué razón ten quen escribiu o artigo "Cousas do momento e da memoria efémera"! Non teremos memoria pero de imbecilidade algúns estamos sobrados.

A demisión de Digar á fronte do Centro Recreativo e da Comunidade de Montes de Artes abre unha serie de interrogantes que sería necesario clarexar canto antes polo ben do propio Digar e polo ben de toda a parroquia.

Os acusadores deben da-la cara e, se teñen probas que avalen as súas acusacións, facelas públicas e promove-las actuacións encamiñadas a poñe-las cousas no seu lugar.

Digar, home sacrificado pola parroquia e honrado mentres non se demostre o contrario, en lugar de abandoa-lo barco debería seguir no timón e, tanto que a razón estea ou non da súa parte, clarexar todas e cada unha das supostas irregularidades que á súa xestión lle atribúen. Mataría así dous paxaros dun tiro: poría a bo recaudo a súa honestidade -compatible con algún erro- e taparía a boca dos acusadores agochados.

Estamos en plena campaña electoral e, coma en tódalas campañas, os partidos afánanse en encher de carteis a máxima superficie posible como se o número de votos a recibir tivera algo que ver co número de carteis pegados. Hai carteis en tódalas fachadas ruinosas, en tódolos postes, en tódalas marquesiñas, nos contenedores do lixo, nas vallas de obra, nas árbores ... Podemos atopar carteis nos lugares máis insospeitados.

Á vista deste derroche de papel e tinta por parte dos candidatos é obrigada esta pregunta: ¿Qué influencia pode ter un cartel na decisión do voto do elector?

No meu caso ningunha. Coido que os electores buscamos outro tipo de argumentos á hora de decidi-lo voto pasando amplamente dos carteis.

Cando se fan así as cousas será porque hai estudios que avalan este xeito de facer propaganda. Pero de seguro que tamén hai outros que ven máis rendibles outras alternativas para darse a coñecer ó potencial votante e influír no sentido do seu voto.

Bueno es que la memoria sea efímera en ciertos momentos pues, de lo contario, nuestras facultades mentales se verían seriamente afectadas si en la memoria perduraran todas las experiencias negativas que a lo largo de nuestra vida soportamos.

El sentimiento de rechazo absoluto al desastre del Prestige y a la gestión realizada por las autoridades nos sometió a buena parte de los ciudadanos e una excitación emocional que nos llevó a realizar acciones insospechadas en tiempos de normalidad.

Bueno fue para nuestra cordura individual que esa excitación compartida no se prolongara indefinidamente pues entonces también la cordura colectiva -si acaso existiera- estaría comprometida.

Pero esto no quiere decir que la excitación padecida pase sin dejar huella en el intelecto de los humanos gracias a lo efímero de la memoria. Más bien sucede lo contrario: Tendríamos que hablar de una síntesis constructiva en la que la excitación por el Prestige actúa a modo de antítesis necesaria para llegar a un estadio más elevado en el conocimiento del mundo que nos rodea y en el esclarecimiento de sus enigmas al tiempo que nos ayuda a interpretar objetivamente la fenomenología política y social del momento.

Dicho en otras palabras: Olvidamos pero no perdonamos.

Espera, gobernante incompetente, y verás.

A estas alturas de precampaña habería que buscar explicación ó feito de que a oposición a Torres non se fixe no plan urbanístico recentemente aprobado como o talón de Aquiles por onde atacar con éxito ó PP local.

Vendo a chapuza cometida á hora de delimita-los núcleos rurais, únicas áreas nas que realmente se vai poder edificar fóra dos cascos urbanos, e comprobando que boa parte das fincas das diferentes parroquias se convirten en solo rústico non urbanizable ¿como é que non se lanzan a unha campaña para facerlle ver ós milleiros de propietarios afectados os perxuízos económicos que o plan lles reporta?

Seguro que máis de un acérrimo votante do PP que ve as súas leiras, antes solares edificables agora convertidas en simples terras de cultivo, cambia de contado a súa intención de voto.

¿Por qué non se lanza o ataque? Pois habería que dicir que a probable razón é que no seu día, e así está recollido no preámbulo do antedito plan, os dous partidos da oposición votaron gustosamente a favor dese plan e agora teñen as mans atadas para exercer calquera tipo de crítica ó mesmo.

Unha merecida penitencia polo pecado cometido.

¿Quen podía pensar aló por decembro e xaneiro que o PP ía levantar cabeza logo do desastre do Prestige? ¿Quen se atrevía a aventurar a finais de marzo e ata ben entrado abril que o apoio que o PP estaba dando á conquista de Iraq non ía ter repercusión nos resultados das municipais do 25 de maio? Daquela, calquera que dudara do afundimento do PP era tildado de lunático. Hoxe, vista a cor que os acontecementos están tomando, tal afundimento xa non parace tan certo.

Daquela case todos sentimos a necesidade de manifestar a nosa dor e indignación contra un goberno que estaba desaparecido -no caso Prestige- ou que estaba demasiado implicado onde non debía -no caso da conquista de Iraq-, e percibiamos que esta indignación que nos embargaba acabaría por abatir ós gobernos galego e español e por varrer do mapa político ó partido que os sustentaba.

Os partidos que conforman a oposición tanto en Santiago como en Madrid así o interpretaron e puxeron a punto as súas maquinarias para dar o empuxón que consumara o derrube, seguros de que detrás tiñan

unha sociedade que avalaría a perpetuidade as súas lexítimas pretensións.

Pero esta contestación social, analizada agora cunha perspectiva temporal, foi unha reacción propia do momento que pouco a pouco se dispersou e diluíu por mor da memoria efémera na que as sociedades modernas -saturadas de información, propaganda e publicidade- gravamos os acontecementos que vivimos.

A inxenua oposición, pensando que o temporal non amainaría, propúxonos abandonar o barco que afundía mentres que o insensible goberno, sabedor de que despois do temporal sempre chega a calma, arriou velas e agardou que chegara esa calma e agora, pasado o temporal, e a pesares das avarías e desperfectos sufridos, sigue sendo dono do barco.

Pode que Aznar acabe asfixiado pola propia soberbia e menosprecio da oposición e da cidadanía pero, antes de que eso suceda, pode que a oposición leve unha gran desilusión por menospreciar tamén a un inimigo que consideraba vencido pero que non o estaba de todo.

Observo que de nuevo este sábado, al igual que el domingo pasado, en la encuesta de intención de voto para el 25m el PP adelanta al BNG gracias a sendas emisiones masivas de votos por una misma persona. Si bien este tipo de encuestas no son definitorias de la situación real  dada la reducida población que accede a la red y a la posibilidad de votar varias veces, no debiéramos tener ante ellas actitudes como las mantenidas por esa o esas personas que tratan de orientarlas en un determinado sentido. Si tenemos unos ligeros conocimientos sobre seguridad en la red sabemos que no es difícil eliminar la protección contra la duplicidad del voto diario. El hacerlo o no hacerlo depende del talante democrático de cada votante. Por lo que se ve, ese talante no anima a todos por igual. La verdadera encuesta se hará el 25 de mayo y cada partido quedará en el lugar que la ciudadanía lo pongamos más o menos merecidamente. Todo lo demás son especulaciones para pasar el rato y supongo que así lo entiende quien plantea estas encuestas virtuales y así lo debiéramos de entender quienes participamos en ellas.

Os resultados obtidos polas diferentes forzas que concurriron a anteriores comicios deixan claros tres aspectos a ter en conta:

1. O PSOE mantén un apoio estable duns comicios a outros.

2. O PP obtén menos votos nas autonómicas do 2001 que nas municipais do 1999.

3. O BNG obtén maís votos nas autonómicas do 2001 que nas municipais do 1999.

Tendo en conta que nos últimos comicios os votos que perdeu o PP foron a parar ó BNG e que o PSOE mantivo uns votos que parecen incondicionais cabería formular os seguintes interrogantes:

- ¿Cómo afectará a escisión do PSOE no voto dos ata agora incondicionais votantes?

- ¿Seguirá a tendencia ascendente do BNG e descendente do PP?

Se os apoios cos que contaba o PSOE se teñen que repartir entre a candidatura oficial de Domínguez e a paralela de Rosa García o fracaso está cantado para os dous xa que entre ámbalas dúas forzas terían difícil manter os tres representantes actuais do PSOE.

Se continúa a tendencia ascendente do BNG e a descendente do PP as cousas poden complicárselle a Torres dado que pode chegar a perder a maioría absoluta.

No caso de que Torres perda a maioría absoluta cabería preguntarse se as outras tres forzas serían capaces de chegar a un acordo para gobernar. A nivel autonómico o pacto PSOE-BNG non parece ter maiores problemas pero moito nos tememos que Domínguez, no caso de chegar a ter opcións de ser chave, arrimarase a Torres e non seguirá as consignas de partido que o impuxo. Tamén habería que preguntarse se a reconciliación entre socialistas oficiais e insurrectos sería posible. De non haber reconciliación tamén a IPR pode ser a chave e estaría con Torres e non co outro posible bando.

Aínda que a nivel estatal o PSOE supere en intención de voto ó PP, o nivel local ten outros parámetros para motivar a inclinación do voto. A valoración da persoa que encabeza unha candidatura ten pouco que ver coas siglas baixo as que se presenta e moito coa imaxe persoal diante do potencial votante, e non só por méritos propios senón tamén por deméritos dos contrincantes.

No actual panorama político de Ribeira de momento non parece que haxa quen lle faga sombra a Torres Colomer máis pola inconsistente e tibia oposición de PSOE e BNG -hai quen se atreve a chamala oposición constructiva- que pola xestión realizada.

Xoán Fco. García Suárez Sindicalista da CIG

Nen con todas as mentiras e intentos de manipulación foron capaces de convencer á opinión pública da necesidade dunha guerra contra Iraq. É máis, a medida que pasan os dias, son máis as persoas que acaban recoñecendo que a actitude dos USA e dos seus aliados é realmente noxenta. Asi, foron vários –poucos- os dirixentes do PP que abandonaron o partido nun xesto de conciéncia, de humanidade. Un exemplo que ben merece un aplauso.

Cabe recordar que hai unhas semanas executaron nos USA a un diminuído psíquico, facendo gala do seu especial sentido da inserción social. Cousas de dereitos humanos, como os vinte millóns de pobres que teñen nas ruas. Todo un exemplo dos valedores das democrácias.

Sen embargo, no Barbanza, e salvando as pouco simbólicas aprobacións en plenos municipais de mocións contra da guerra, ainda estamos agardando a que o PP desta comarca, ou algun dos seus dirixentes, amosase un xesto que fose máis alá dunha mera declaración de intencións. Realmente resulta curioso. E tamén preocupante.

Preocupante, por que a actitude do Goberno parece encamiñada a amarrar os votos da ultradereita máis ráncia, con proclamas tipo Serrano Suñer da España casposa en branco e negro, con discursos que farian colorarse ao próprio Hitler, tentando amedrentar colgando-lle á oposición todo tipo de crímenes, pero olvidando que nas suas filas tamén teñen persoas con sensibilidade e, sobre todo, humanidade.

Polo tanto é preocupante que en Barbanza aínda non se producira a primeira demisión, nen sequer a primeira discrepáncia pública coa carniceria do povo iraquí. Preocupante, pois leva a pensar que os dirixentes que temos pertencen á extrema dereita e que deste xeito aproban as actitudes do seu partido no Goberno.

Quero pensar que iso non é asi, e que realmente lles custa pronunciar-se en público por medo a perder o sillón ou por represálias. Neste caso o feito é quizáis máis grave, pois demostran que a guerra é para eles un asunto secundário, pois os mortos iraquis non votan. Alguns traicionan asi incluso aos princípios que, como cristianos e católicos, sempre defenderon. Pero seguramente ocorre que por enriba destes princípios hai outros máis poderosos, máis prácticos e máis materiais.

Tivo o PP de Barbanza –e ainda está a tempo-, unha ocasión de ouro para demostrar o seu parecer sobre ésta guerra, para demostrar a sua verdadeira cara, a non ser que, como supoñia unhas liñas máis arriba, sexa ésta a cara verdadeira: a complicidade da calada por resposta.

Agora que, coas actitudes inamovíbeis demostradas coa LOU, a resposta á contestación social pola Reforma Laboral e as manipulacións e mentiras no Prestige, por poñer só uns exemplos, xá non quedan dúbidas do que temos.

E algun pensará que o fixeron moi ben. Irá-lles aos xantares de tortilla e empanada baixo unha lona e votará-lles nas vindeiras eleicións. Iso é o realmente perigoso. E cháman-lle democrácia.